به نام خالق زيبايها
از کندو های عسل تا آفتاب گرد سرد
من رهگذر از شیرینی های زر
تا مقصد
عبور از این چهره های بیمار و زرد
و تلخ
این خورشید است وو تب و تب تا انتها ندا
کلبه برف کرده پیدا
که سرما از شرم می پیچد بر دور تن
و می نالد از نفرین عرق
تنها نشان بر پیشانی مرگ .
پدرام
نه توان انکار
نه توان اثبات
در ذهن انسان
تنها وجود ابهام
توهم حقیقت محض
توهم خیال واهی
آری رسم این است
رسم بر سرگشتگی است
نه با معاد و روح
نه با علم و منطق
چطور توان ثبات کرد
طغیان سرشت سرکش.
وحید
یادت خوش
۱+۱۱+۱۱/۱ مبارک
پدرام
خواب دنیا را می دیدم
چه لبخند شیرینی بود
چه چشم های زیبایی
چه دست های مهربانی
و چه تلخ بود
خیلی زشت
خیلی بد
از خواب پریدن
پدرام
در اسم اگر الف وسط بود
اسم او همین بود
اسم خیلی شادمان بود
او حالا بر روی سنگ نشسته بود
او خوشحال بود از اینکه دیگر تنها نیست
چون سال ها پیش که هنوز سام زیر سنگ
در خاک نبود
در ایران تنها بود
کسی نفهمید سام اهل کجا بود
او هم متوجه نشد ایران غریب نواز بود
تا اینکه او غریبانه بر روی سنگ نشست
و دید
چه بی شمار بودند غریب نوازانی که
در دل غربت
او را خواندند.
پدرام
ما رنگ سرخ این آتش را غروب نامیدیم
و وقتی خاکستر شد آن را شب.
پدرام
و چشمانم جاری نکرد
اما حالا سال هاست که غروب اینجاست
و اشک چشمانم همیشه جاری.
پدرام
بی ربط تر از ربط می گویم وقتی رابطه در ترافیک ارتباط مسدود بشه و باز تنها مدرنیته به پهنای باند نگاهت بی افزاید تا سرعت مجاز هجوم رابطه بیشتر از قبل بشه در حالی که تو تنها تر از قبل در این بزرگ راه می ایستی و غریبانه به گذر بی ربط رابطه ها از کنار خود می نگری.
پدرام
چيزي اينجا نيست ٬ كسي اينجا نيست و سكوت دست نشانده خاموشيست كه در نابوديست ٬ چه شكننده است و چه دردناك و جنون افكار ٬ مي شنوي ٬ من صداي تپش خاموشي را در سكوت مي شنوم من حتي صداي آزاردهنده افكارم را مي شنوم
و من نيستم آني كه بودم و چيستم ٬ چرا كه دگر نمي دانم كه كيستم ٬ پرده زمان فرو افتاد و در هم شكست و شكست رسوايي جزئي از صحنه نمايش زندگي نبود اگر هم بود تدبير من آن را كارگردان نبود چون در اين صحنه همه چيز صامت بود و در آن سيل شخصيت دزد ٬ روح را متلاتم مي كرد و در يك لحظه نيست هست مي شد و هست نيست ٬ مثل سفيدي در سياهي ٬ مثل شب در روز ٬ مثل گرگ و ميش
اين توصيف من است ٬ توصيفي از خود است ٬ خودي كه بي خود است
مي خواهم برگردم نمي دانم از كجا ٬ مي خواهم بروم نمي دانم به كجا و در اين نا كجا نگاه مي كنم به همه جا
نه در اطرافش انساني است و نه در آسمانش خدايي
بوي بد تهفن جسدي است ٬ جسد كيست ٬ از هر كي هست از من نيست ٬ اگر هم هست باورم نيست
انساني در اطراف جسد نيست اگر هم هست نمي پرسد اين مرده كيست؟ چرا در زير خاك نيست
مي دانم اين نيست چيست كه از مرگ كس نيست ٬ البته نادر هم نيست ٬ اين نابوديست ٬ نابودي مي بيند
نابودي احساس دارد اما نابودي زنده نيست ٬ فقط در نيست مي كند زيست
نابودي شبهي است كه در نيست هست و در هست نيست ٬ گرچه اين نيست بدان معنا نيست
و هيچ كارگرداني را يارا طراحي اين صحنه نيست گرچه قرباني هاي زيادي در آن مي كنند زيست ٬ زيست در مرزيست ٬ مرده و زنده نتواند اين مرز را نگريست ٬ جايي كه نيست هست و هست نيست
واقعا كيست كه فهميد درد من چيست حال كه در ديد من جز دود سيگار نيست ٬ نيستي كه با نيش لبخند خاموشي پرسد شكايتت از كيست و من با ديدي كه گريست ديد شكايت از رهگذر نيست ٬ شكايت از هم كيش نيست ٬ شكايت از هم پيمانه هم نيست اصلا شكايت چيست وقتي هر چه هست و بود ٬ ديگر نيست.
پدرام
روزگار برایم شبانه روز بود
جز سیاهی و سفیدی رنگی نداشت
پس از جدایی رنگی دیگر به آن اضافه شد
و آن رنگ سرخ غروب بود.
پدرام
و من هستم با كاغذي در دست . نگاهم به جايي است
لبخندي اينجاست ولي نيست از من نيست
خودكاري اينجاست ولي نيست بر روي كاغذ نيست
در صدايم شكي است چون نيست بلند نيست
در آخر نيست چيزي كه اينجاست باورم نيست
و رازي هست كه بر وجودش انكاري نيست تا زماني كه در كاغذ من مركبي نيست.
پدرام
گاهي شخصيتي به درجه اي از تجسم ذهني مي رسد كه ذهن فراموش مي كند اوهم يك انسان است و براي من اين اتفاق زماني بود كه آن دختر مو كوتاه مشتاقانه به سمت آب دويد
پدرام
و در سرزمين ان زيباي خاكي..آن تارهاي طلايي بودند كه با تاريكي خواب .. روشنايي رويا را به من بخشيدن.
پدرام
چه سرد است این منظره و چه غمناک مینوازد آن باد
برشاخه های خشک درختانی که در ان مه غمناک زندگی پنهانند
piper درهمان سالها متولد شد
واکنون دگر زمانی که انسان از پشت شیشه های دودی
نظاره گره پرتوهای جهنمی
از میان آن آسمان خراشها و فضا پیما ها است
آن تن زیبا(piper )
حتمآ خاک است
خاكي كه نه تنها خشت خانه اي دوباره نخواهد شد
بلکه تکه پاره خواهد شد برای ساخت ان حافظه های سرد آهنین
که حسهای قشنگ انسانی را از پشت مانیتورهای شیشه ای نشانمان دهد
مگر میشود....
آری به مرور زمان ...اگر در آن زمان حسی باقی باشد...
پدرام
به ادامه زندگي فكر كن
كه هيچي نيست
اون چيزي كه خيلي برات مهمه و انتظارش رو داري هيچ وقت بدست نمي آري
ما نمي خواهيم دنيا رو عوض كنيم
ما نمي خواهيم بجنگيم
ولي هيچكس اهميت نميده كه ما بميريم يا زنده بمونيم
اون چیزی که مهمه اینکه
تو بايد ادامه بدي.
شکسپیر
سرگشتگی از ان نقطه سیاه شروع شد
و در ابدیت در ان روشنایی محو شد
در ان نقطه که روشنتر بودن دگر معنایی نداشت
و ابهام واژه ای است در ناشناختگی شناخته شده
در این نا کجاست
من در اینجا بودم.
پدرام
روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند
ديو هستند ولي مثل پري ميپوشند
گرگهايي كه لباس پدري ميپوشند
آنچه ديدن به مقياس نظر مي سنجند
عشقها را همه با دور كمر ميسنجند
خوب طبيعيست كه يك روزبه پايان برسد
عشقهايي كه سر پيچ خيابان برسند
بر روي يكي از ديوار ها(ازخودم نيست)
دیدن یک شخصیت و بعد از ان پسندیدن و دوست داشتن و پس از آن مجذوب ان شخصیت شدن وقتی مجذوب یک شخصیت می شوی تمام حرکات و رفتار و زندگیت جذب ان شخصیت میشود و تاثیر آن شخصیت در تو باعث تغیر در زندگی ات ... رفتارت و اعمالت می شود .
در انتها این نقطه مجذوب شدن تو خودت را آن شخصیت تصور میکنی و خودت را با آن شخصیت یکی میدانی...در این حالت تو روح و جسمت را کاملا (یا نیمه کامل) در اختیار ان شخصیت قرار میدهی و یا به عبارت دیگر آن را می فروشی به عشقی که نسبت به ان داری.
پدرام
خوابی که رسیدن در ان سخت است
چون شیاطین زیادی در ان وجود دارد
و سردترین تلسم ها و کاووس ها...
...که رگهای مغز هر انسانی را منجمد میکند
حقیقت معنا ندارد
حادثه وخون همه جا هست
در این مسیر هیچ چیز معلوم نیست
هیچی
خدا این رویا را ساخت
و ما هنگامی که بیدار شویم
در ادرس مورد نظر یک دیگر را پیدا خواهیم کرد
پدرام
